Admiraal de Ruyterweg (1)
vorige pagina
Volgende pagina
Pagina 23
Admiraal de Ruyterweg nr. 117.
Even terug naar de Carillonstraat. Achter de winkel bevond zich een kleine woning die in eerste instantie als opberg en magazijnruimte werd benut. Weer wat later hebben Chris en Rinie hier nog een tijdje gewoond voor dat zij vertrokken als emigrant naar de USA. Vele jaren later zijn zij met Christie, hun dochter, in Nederland teruggekeerd.
Tijdens de feestdagen rond Kerstmis werd de winkel aangepast voor de verkoop van speelgoed. Als tiener mocht ik met mijn vader mee als hij ging inkopen, o.a. bij Jumbo aan de Kromboomsloot in Amsterdam-Centrum. Alles prachtig uitgestald. dat maakte veel indruk.
Afbeelding 52
(foto links) Afbeelding 52
De detaillisten inkoopafdeling van Jumbo spellen aan de kromboomsloot in Amsterdam.
Ook herinner ik mij die vrouw die regelmatig bij ons in de winkel kwam en aan smetvrees leed. Ze had een closetrol in haar tas en raakte niets aan zonder er eerst een velletje tussen te doen. Zij was van Indische afkomst en kwam zich op een zeker moment beklagen dat zij door de visboer in de Van Woustraat was beledigd omdat hij bij aankoop van vis had gezegd: "Kop erap?", waarbij zij had gezegd: 'Mijnheer wat praat u raar".
Ook ging ik mee naar de leverancier van borstelwerken en sponzen en zemen aan de Gelderse Kade. Zo ook naar een bedrijf in de Joden Breestraat die serviesgoed. zoals koppen en schotels leverde. Huishoudelijke goederen kwamen van een leverancier die in de Rozenstraat was gevestigd. Naam is mij onbekend.
Inmiddels was mijn broer Robby op een leeftijd gekomen waarbij interesse voor brommers groot was. Zo herinner ik mij zijn wat ik denk eerste brommer, een NSU Quickly. Compleet met vlaggetje en vossestaart . Heel erg in toen. Een van zijn vrienden, Jan Hogenes kreeg verkering met Agnes en zijn later getrouwd.
Afbeelding 53
(foto links) Afbeelding 53
Een NSU Quickly, helaas zonder vlaggetje en vossestaart.
Via een ruiladvertentie in de krant, heel gebruikelijk in die tijd, kwamen mijn ouders in contact met mensen die in onze woning een boekenantiquariaat wilde openen. Zij woonden op een zeer aantrekkelijke woning met twee verdiepingen in de Orteliusstraat, met een binnentrap naar grote zolderkamers.
Echter een probleem was dat de woning door de huurders volledig was uitgewoond. En omdat de eigenaresse van het pand aan De Ruyterweg, een dame op middelbare leeftijd, toestemming moest geven of toekomstige huurders voldeden aan haar eisen, vreesden mijn ouders het ergste.
Mijn vader bood toen aan om op eigen kosten de woning op te knappen, schilderen en behangen, want dat moest uiteindelijk toch gebeuren. Toen de schouwing daar was hielden mijn ouders hun adem in. Het resultaat was voor de verhuurster voldoende genoeg om met een woningruil in te stemmen.
Voor mijn ouders hun 12e woning. Voor mijzelf de 5e.